Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

Αριστερίζοντα Παραπροϊόντα Yποκουλτούρας

Αριστερά. Μία πνευματική και πολιτισμική ποταπότητα που εξαπλώνεται σαν επιδημία. Ζούν ανάμεσα μας και μολύνουν και την τελευταία γωνιά ηθικής καθαρότητας και ψυχικής διαύγειας. Σε κάθε υποτyπωδώς πεπολιτισμένη και αξιοπρεπή χώρα είναι απονομιμοποιημένοι (ηθικά και ενίοτε νομολογειακά) και απομονωμένοι σαν αποσυνάγωγα μυάσματα.  Ζουν με την ψευδαίσθηση του ''αντισυστημικού'' ενώ συμπεριφέρονται συμβατικά και δρουν πάντα προς εξυπηρέτηση του κεφαλαιοκρατικού κατεστημένου που δήθεν εχθρεύονται.

Αυτό που αξίζει να τονίσουμε είναι ότι πρόκειται για φαιδρές πλην σοβαροφανείς φυσιογνωμίες. Στο πέρασμα των χρόνων όλα τα αριστερίζοντα παραπροϊόντα υποκουλτούρας έχουν αφήσει το δικό τους στίγμα στην κοινωνική συνείδηση προξενώντας επικολυρικές στιγμές γέλωτος με την γραφικότητα τους. Αξίζει λοιπόν να ''φωτογραφήσουμε'' τις συνηθέστερες κατηγορίες αριστερών.

Το αναρχίδι 


Πρόκειται για είδος που ανθεί ραγδαία. Ξεκίνησε από νεαρή ηλικία το κάπνισμα νιώθωντας ότι εξυψώνεται στα μάτια των συμμαθητών του. Όταν το τμήμα του έπαιζε μπαλίτσα,προτιμούσε να ανάβει τσιγαράκι και να παρατηρεί με υφάκι υπεράνω. Πάντα είχε την τάση να θεωρεί καινοτομία το οποιοδήποτε καραγκιοζιλίκι. Κάθε μέρα πήγαινε σχολείο με το ίδιο μπλουζάκι (ενός αμερικάνικου συγκροτήματος συνήθως που έβγαζε δυνατές άναρθρες κραυγές).
 Η πρώτη επαφή του με την ''επαναστατικότητα'' έγινε όταν συμμετείχε στην πρώτη του κατάληψη,την οποία δεν χάνει ευκαιρία να μνημονεύει και να την ωραιοποιεί με υπερβολές. Όταν τον ρωτούσες για ποιό λόγο συμμετέχει,πάντα προσπαθούσε να αναμασήσει επιχειρήματα που του είχαν πει οι ιθύνοντες μαθητοσυνδικαλιστές. Μάταια όμως. Έκανε μπαμ ότι δεν είναι ιδεολόγος και ότι γούσταρε να χάσει το μάθημα.
Η ημιμάθειά του τον συντροφεύει μέχρι σήμερα. Το παίζει αναρχικός και ας τρέφεται από τον καπιταλιστή μπαμπά. Θα φωνάζει για τα δικαιώματα των εργαζομένων και ας μην έχει δουλέψει ποτέ του. Θα φωνάζει κατά του κατεστημένου και ας βρίσκονται οι γονείς του σε κάποιο υπουργικό θώκο. Όποτε εκνευρίζεται βρίζει τον Χριστό ή την Παναγία και ας μάχεται για τον σεβασμό προς το Ισλάμ. Ηδονίζεται όταν βλέπει καμμένη την ελληνική σημαία και ας επιδοκιμάζει τους εχθρικούς προς την Ελλάδα εθνικισμούς.
Όπου και αν πάει (και για τσιγάρα στο περίπτερο) φοράει πάντα την αγαπημένη του κουκούλα την οποία ποτέ δεν αποχωρίζεται,καθώς νιώθει ότι τον κάνει σκληρό ιδεολόγο και ότι τον διαφοροποιεί από τον υπόλοιπο φλωροπληθυσμό.


Ο Κνίτης


Άλλη ταλαίπωρη ύπαρξη. Πρόκειται για τον κομμουνιστή της παράδοσης. Δεν κατέληξε σε αυτό που έγινε μέσα απο μία βαθιά περίσκεψη. Πάντα ήθελε να συνεχίσει την παράδοση και να βαδίσει στα χνάρια του παππού του. Αν οι γονείς του ήταν νεοδημοκράτες, θα γραφόταν κατευθείαν στην ΔΑΠ και αντί να σου πουλάει ριζοσπάστη θα σου έλεγε να πας μαζί του στο club που εχει κλείσει για το βράδυ.
Σε αντίθεση με το αναρχίδι, προσπαθεί να δείχνει πάντα σοβαρός και προσγειωμένος. Όσο τρέφει ελπίδες ότι θα ενταχτείς στο μετερίζι του ή ότι έστω ότι θα του βάλεις ένα σταυρουδάκι στις εκλογές θα είναι ευγενικός και ευπροσήγορος μαζί σου. Όταν τελικώς διαπιστώσει ότι ξέρεις εδώ και καιρό πως σε πλησιάζει χρησιμοθηρικά (όπως όλες οι παρατάξεις) θα κάνει πως δεν σε βλέπει στους διαδρόμους της σχολής. Θα τον δεις να τριγυρνάει βρώμικο σαν την άδικη κατάρα στους διαδρόμους ψάχνοντας για αθώα και ανυποψίαστα πρωτοετάκια. Το τσιγάρο και τον ριζοσπάστη δεν το αποχωρίζεται ποτέ.
Το πραγματικό πολιτισμικό σοκ το παθαίνεις όταν συζητάς για πρώτη φορά μαζί του. Ο ειρμός της σκέψης του, ο φωνολογικός του ρυθμός, το περισπούδαστο ύφος κτλ...αμέσως καταλαβαίνεις πως δεν έχεις να κάνεις με έναν καλοπροαίρετο συνομιλητή αλλά με μια καλοκουρδισμένη κασέτα που έχει αποστηθίσει ''τόνους'' τσιτάτων και κάνει διαρκώς μια κουραστική ανακύκλωση ασαφών ορολογιών. Καταλαβαίνεις επίσης ότι αυτά που σου λέει τα έχει πει την ίδια μέρα σε άλλα 15 δυνάμει κορόιδα. Πέρα από το πτώμα του βρωμάει επίσης από χιλιόμετρα ότι χάνεις τον χρόνο σου σε μία υποκριτική και τυποποιημένη διαδικασία.
Η όλη φάση αποκτά και μία ψυχαγωγική διάσταση όταν αποφασίζεις να διακόψεις τον κατεβατό του μονόλογο και να τον φέρεις σε δύσκολη θέση με απλά και συγκεκριμένα ερωτήματα. Ένα απολαυστικό ερώτημα είναι να του πεις ''εγω που πιστεύω στην δημοκρατία πως μπορώ να υποστηρίξω ένα κόμμα που πρεσβεύει την δικτατορία του προλεταριάτου;''. Γενικότερα ο κνίτης φοβάται να σου πει τι πραγματικά ονειρεύεται για να μη σε τρομάξει. Προτιμά να σου λέει τι θέλει να πολεμήσει (όχι σε όλα) και ποτέ τι θέλει να οικοδομήσει ως εξουσία. Στην πραγματικότητα ντρέπεται γι' αυτά που πιστεύει και ας στο παίζει προοδευτικός.
Το Φρικιό



Πρόκειται ομολογουμένως για το πλέον αξιολύπητο είδος. Το φρικιό δεν έχει σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό. Κινείται, ζει, αναπνέει και υπάρχει για την ''κουλτούρα''. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένας απολιτίκ αριστερός. Έχει πραγματικά ''τσακωθεί'' με την καθαριότητα. Για να ακριβολογούμε το φρικιό και η καθαριότητα αποτελούν δύο αλληλοαντικρουόμενους κόσμους που πρέπει να συνυπάρξουν στον ίδιο πλανήτη.
Όπως είπαμε δεν έχει συγκεκριμένη πολιτική ταυτότητα. Η ζωή του είναι θλιβερή και κενή νοήματος. Για τον λόγο αυτό επιθυμεί να χαλάσει και να απονοηματοδοτήσει την ζωή των υπολοίπων. Όσο και αν καμαρώνει για την φαιδρή του εμφάνιση κάθε φορά που ρίχνει μια φευγαλέα ματιά στον καθρέφτη προβληματίζεται βαθύτατα για τις επιλογές του.
Είναι ξεκαθαρά συναυλιακός τύπος. Το τραγούδι ίσως είναι το μόνο πράγμα που δίνει νόημα στην ζωή του. Εννοείται πως προτιμά κομμάτια ροκ ξεσηκωτικά που θα τον ωθήσουν να σηκωθεί και να κουνήσει το δύσμορφο κεφάλι του ώστε να ανεμήσουν τα βδελυρά του μαλλιά. Θα τον δεις να περιφέρεται στα γήπεδα (και ας μην ξέρει καν ποιός παίζει), στο λεωφορείο με ακουστικά, στο μοναστηράκι με την κιθάρα του, σε καταλήψεις με την πρέζα του, στην Ομόνοια με ακορντεόν, σε open παρτάκια με μπάφο, σε παρακμιακές συναυλίες με μπύρα από το ψυγείο του σπιτιού του. Όσο ριζοσπαστικός και αν προσπαθεί να στο παίξει φοβάται να συγκρουστεί ακόμα και με μυρμήγκι. Αρκείται στο να ρίχνει αόριστα αναθέματα προς το κατεστημένο.
Μη σε ξεγελάει η εμφάνισή του. Δεν είναι καθόλου φτωχός. Ζει αυτήν την ανέμελη ζωή,διότι οι γονείς του έχουν εξασφαλίσει τα όσα χρειάζεται (και ας αναθεματίζουν που τον έφεραν στη ζωή). Τώρα τελευταία έχει γίνει της μόδας να κυκλοφορεί με πατίνι στους δρόμους συμπεριφερόμενος σαν να είναι σε κανονικό όχημα. Χώνεται με θράσος στις λωρίδες κυκλοφορίας και εισπράττει τις μούτζες που του αναλογούν. Αγαπημένο του θέμα συζήτησης είναι η αποποινικοποίηση της κάναβης.
ΥΓ1: Επειδή τα λεφτά του μπαμπά κάποτε δεν επαρκούν αρκετά φρικιά έχουν θεαθεί να μετέχουν σε δραστηριότητες των ΜΚΟ.
ΥΓ2: Αν τύχει και σου τσαμπουκαλευτεί,τράβα του το μούσι με δύναμη και θα εξαφανιστεί.
 Η γυναίκα "έκτρωμα"


Εδώ πραγματικά τα λόγια περισσεύουν και θα είμαστε σύντομοι.
Τα ''κορίτσια'' της αριστεράς κάνουν ότι περνά από το χέρι τους για να αποτινάξουν από πάνω τους κάθε ίχνος θηλυκότητας. Και επειδή ''συν Αθηνά και χείρα κίνει'' η φύση τους προίκισε με τα ανάλογα χαρακτηριστικά.
Μισούν θανάσιμα την αισθητική -την οποία έχουν ταυτίσει για κάποιο λόγο με τον καπιταλισμό- και την βεβηλώνουν με την ύπαρξη τους. Στο αποκρουστικό τους πρόσωπο φαίνονται διάφανα οι καταχρήσεις που έχει υποστεί το σώμα και ο οργανισμός τους. Δεν περνάνε καλά στο σπίτι τους και έτσι ο κάθε κατειλλημένος δημόσιος χώρος είναι το δυνάμει προσωρινό τους σπίτι.
Ο ακαλαίσθητος κώλος τους είναι διακόσια στρέματα έκαστος. Τα στήθια τους πιο επίπεδα από των αντρών. Αποφεύγουν τα αστικά τζιν και προτιμούν κάτι περίεργα φουστανοπαντελόνια με τα οποία δείχνουν άνετες και εξοικειωμένες. Τα μαλλιά τους είναι σε ακόμα τραγικότερη κατάσταση από αυτή των αρρένων συντρόφων τους. Είναι ιδιαίτερα ευέξαπτες, ανασφαλείς, κομπλεξικές και ανοργασμικές. Αρκετές δε εμφανίζουν ροπές προς τον κιναιδισμό
ΥΓ1: Αν θες να τις απωθήσεις πιο πολύ φοβούνται το λάστιχο παρά το πιστόλι
ΥΓ2: Όποιο ''θηρίο'' αντέξει να συνουσιαστεί μαζί τους δεσμευόμαστε να στήσουμε έναν αδριάντα προς τιμή του.

Ο πρώην Πασόκος


Έζησε ζωή χαρισάμενη στα ''χαρούμενα'' χρόνια της μεταπολίτευσης. Αυτός και όλο του σόι έχουν εφεύερει 100 + 1 τρόπους για να αφαιμάξουν το δημόσιο. Προσπαθούν να εκλεγούν δημοτικοί σύμβουλοι, διορίζονται από το πουθενά σε δήμους, διεκδικούν διαρκώς κονδύλια και χρηματοδότηση για το ανύπαρκτο κοινωνικό τους έργο και πάντα αποκαλούν τον γέρο Παπανδρέου ''ο Αντρέας'' λες και ήταν φιλαράκι τους και για τον οποίο δεν χάνουν ευκαιρία να τον εξυμνήσουν.
Σήμερα που το ΠΑΣΟΚ ηχεί σαν κακόγουστο ανέκδοτο έχουν γίνει οι περίφημοι ''αλεξιπτωτιστές'' που μετακόμισαν στον Σύριζα. Για την ακρίβεια αγαπούν τον σύριζα πιο πολύ και από τους καθαρόαιμους συριζαίους μιάς και νιώθουν πως μπορεί να τους εξασφαλίσει το νέο φαγοπότι. 
Όλοι τους γνωρίζουν από τρείς τουλάχιστον βουλευτές και τους παίρνουν κάθε μέρα τηλέφωνο μήπως και υπάρχει κάποια θεσούλα στην ΕΡΤ για να χωθούν. Όταν τα λένε μεταξύ τους σκέφτονται συνωμοτικά πως θα μπορέσουν να διώξουν τους παλιούς συριζαίους ώστε να γαντζωθούν οι ίδιοι στις θέσεις στελεχών. Αυτοπροσδιορίζονται ως ''σοβαροί αριστεροί'' και νιώθουν δέος για τα επιτεύγματα της ''χρυσής'' γενιάς του Πολυτεχνείου. 



  Στάθης Κιτσιός

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Περί "ενότητας" του εθνικιστικού χώρου.Η περίπτωση Χρυσής Αυγής-Κωνσταντίνου Πλεύρη.




Ο κύριος Πλεύρης είναι ένας συγγραφέας με μεγάλο συγγραφικό έργο, με διαύγεια και με αίσθηση του χιούμορ. Οι περισσότεροι εθνικιστές έχουν κοσμίσει την βιβλιοθήκη τους με βιβλία του. Παρά την μεγάλη του προσφορά στη συγγραφή βιβλίων, σε επίπεδο πολιτικής σταδιοδρομίας όμως η προσφορά του είναι δυσανάλογη του συγγραφικού του έργου.

Τον τελευταίο καιρό συμμετέχει σε έναν πολιτικό φορέα, όπου όπως λέει θέλει να πετύχει την ένωση του πατριωτισμού - εθνικισμού. Μέχρι εδώ όλα καλά, άλλωστε δικαίωμα του είναι να κάνει και φορέα και οτιδήποτε αυτός νομίζει. Το θέμα λοιπόν είναι ότι μέσα από τις τηλεοπτικές και διαδίκτυακές εκπομπές του κυρίου Πλεύρη, ακούγονται κάποια πράγματα για την Χρυσή Αυγή, την ένωση του εθνικισμού, την πορεία του κυρίου Πλεύρη, κλπ... που θα ήθελα να σχολιάσω...


1ον)Όντως ο κύριος Πλεύρης το 1965 είχε κάνει μια εθνικιστική πολιτική κίνηση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ούτε ότι η Χρυσή Αυγή έχει υποχρέωση να δεχτεί στις τάξεις της τον κύριο Πλεύρη, ούτε ότι ο κύριος Πλεύρης είναι ο "γκουρού" του εθνικισμού.


Ο κύριος Πλεύρης μπορεί να ίδρυσε το εθνικιστικό κόμμα της «4ης Αυγούστου» κάτι που για την δεκαετία του 60' ήταν πρωτοποριακό, αλλά πέρα από αυτό ο κύριος Πλεύρης δεν "κατέβασε" τον εθνικισμό στο πεζοδρόμιο και έξω στην κοινωνία. Ειδικά από το 1977 μέχρι το 1999 δεν δραστηριοποιήθηκε στον πολιτικό αγώνα του εθνικισμού. Δεν κατέβηκε στο πεζοδρόμιο να μοιράσει έστω ένα προπαγανδιστικό εθνικιστικό έντυπο. Δεν αντιμετώπισε τις φυλακίσεις που αντιμετώπισε ο εθνικισμός από την καραμανλική δεξιά, τέλη της δεκαετίας του 70'...
Δεν συμμετείχε με κάποια εθνικιστική κίνηση στις κινητοποιήσεις για το "μακεδονικό" αρχές του 90'.
Την νύχτα της προδοσίας των Ιμίων δεν πήγε έξω από την βουλή να διαμαρτυρηθεί.


2ον)Η αυτόνομη πορεία της Χρυσής Αυγής δεν είναι έπαρση, αλλά πολιτική στρατηγική που ακολουθεί ως απόφαση από το 6ο Συνέδριο της το 2007, με σύνθημα «Τραβώντας Κόκκινη Γραμμή», με το οποίο εννοούσε η Χρυσή Αυγή ότι πρέπει να προχωρήσει μόνη της και όχι να αναλώνεται σε άκαρπες αναζητήσεις και συμπλεύσεις με δήθεν εθνικοπατριωτικούς χώρους.
Αυτή η αυτόνομη πορεία της Χρυσής Αυγής οδήγησε τον εθνικισμό για πρώτη φορά στην ιστορία του στο πολιτικό προσκήνιο της χώρας, τουλάχιστον μεταπολιτευτικά. Αρχικά το 2010 με την εκλογή του Νίκου Μιχαλολιάκου, δημοτικό σύμβούλο, στον Δήμο Αθηνών και μετά το 2012 με την είσοδο της Χρυσής Αυγής στην βουλή.


Οπότε δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο να αλλάξει γραμμή η Χρυσή Αυγή, λες και ο κόσμος στην Ελλάδα που ασπάζεται τον εθνικισμό είναι εκατομμύρια και η Χρυσή Αυγή τον στέλνει τόσες δεκαετίες να ψηφίζει τα κόμματα της «ελληνοτουρκικής φιλίας», των σκανδάλων, των "συμφώνων συμβίωσης", της γκριζοποίησης του Αιγαίου, της "σύνθετης ονομασίας" των Σκοπίων, της αποχριστιανοποίησης της κοινωνίας,κλπ...προφανώς και όλα αυτά δεν έχουν σχέση με τον εθνικισμό και η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος έστω και εμμέσως τα υποστηρίζει.


3ον)Είναι τουλάχιστον άστοχο να γίνονται υποδείξεις στην Χρυσή Αυγή, για το πως θα φτάσει ο εθνικισμός σε μεγαλύτερα ποσοστά, πόσο μάλλον όταν αυτές οι υποδείξεις γίνονται από άτομα που δεν κατάφεραν ποτέ να πετύχουν κάτι το αξιοσημείωτο σε επίπεδο εκλογικών αναμετρήσεων.
Και φυσικά ποτέ και πουθενά σε χώρες που ο εθνικισμός δεν είχε ιδιαίτερη παράδοση, ο συνασπισμός πολιτικών δυνάμεων δεν έφερε τον εθνικισμό σε πολιτικό επίπεδο επικρατούσα ιδεολογία.
Εδώ που τα λέμε είναι άτοπο να ζητούν από την Χρυσή Αυγή, να παρατήσει τον σχεδιασμό της, τις αποφάσεις της που παίρνει με τα όργανα της και τα συνέδρια της και να καθήσει να κάνει τι! Να δει πως ο εθνικισμός θα οφεληθεί με τον Τζήμερο; Να συζητήσει με ανθρώπους που ψήφισαν μνημόνια; Με ανθρώπους που τη μια κάνουν δικό τους κόμμα, μετά τα παρατάνε, μετά θυμούνται να κάνουν άλλο κόμμα, μετά να προσχωρήσουν σε άλλο κόμμα, μετά να αποχωρήσουν και από εκεί; Με ανθρώπους που από θεωρούν την Χρυσή Αυγή ως κόμμα τραμπούκων και γενικά την βρίζουν; Αν είναι δυνατόν!
Για να ανεβεί ο εθνικισμός, χρειάζεται ο κόσμος να σταματήσει να σκέφτεται για το βόλεμα και τα ρουσφέτια. Οι κυβερνήσεις που διαδέχονται η μια την άλλη, δεν έχουν ιδεολογία, απλά κυβερνούν με υποσχέσεις πάνω σε μισθούς και σε θέσεις εργασίας, όχι λόγω της ιδεολογίας τους. Έτσι λοιπόν, άνοδος του εθνικισμού χωρίς την ύπαρξη άλλων εθνικιστών στο εκλογικό σώμα, δεν μπορεί να γίνει...
Στη Χρυσή Αυγή είναι ευπρόσδεκτος ο κάθε Έλληνας που δεν έχει ιδιοτελείς σκοπούς και μπορεί να αντέξει τις διώξεις.


4ον)Όπως ανέφερα στην εισαγωγή, θέλει ο κύριος Πλεύρης να ενώσει τον "χώρο" για το καλό της πατρίδας. Όταν ο κύριος Πλεύρης ήταν υποψήφιος στο ΛΑΟΣ και η Χρυσή Αυγή εκτός βουλής, γιατί δεν έκανε τότε μια αντίστοιχη κίνηση να ενώσει τον χώρο και την κάνει τώρα;
Και όταν λέει ο κύριος Πλεύρης ότι σαν απλό στρατιώτη ήθελε να τον φωνάξει η Χρυσή Αυγή, δηλαδή τι εννοεί; Θα βγαίνει για να μοιράζει έντυπα της Χρυσής Αυγής;


5ον)Σχετικά με την άνοδο του εθνικισμού, στην Ευρώπη. Δεν υπάρχει άνοδος σε όλη την Ευρώπη και εδώ στην Ελλάδα είναι καθηλωμένος. Υπάρχει άνδος του εθνικισμού σε ορισμένα κράτη της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα. Σε κράτη όπως Πορτογαλία, Ισπανία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Σλοβενία, Βέλγιο, Λευκορωσία, Μολδαβία, Κροατία, Νορβηγία, Εσθονία, Ισλανδία, Σκωτία, Ουαλία, κλπ...δεν υπάρχει καμία άνοδος του εθνικισμού. Υπάρχει μόνο σε καμιά 10ρια κράτη μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα με την Χρυσή Αυγή(μάλιστα και η New York Times την κατατάσσει στα 8 πιο σημαντικά εθνικιστικά κινήματα της Ευρώπης https://www.nytimes.com/interactive/2016/world/europe/europe-far-right-political-parties-listy.html?_r=0 )


Και τέλος να πούμε το εξής, ότι χώρες όπως η Γαλλία ή η Αυστρία έχουν παράδοση στον εθνικισμό. το κόμμα της Λεπεν είναι από το 1984 στην ευρωβουλή και από το 1986 στην γαλλική βουλή, με κάποια σκαμπανεβάσματα μάλιστα, αφού από το 1997 μέχρι το 2007 έχασε πάνω από 2.600.000 ψήφους. Δεν βρέθηκε κάποιος να τους πει ότι πρέπει να ενώσουν τον εθνικιστικό χώρο και ότι κάνουν κακό στον γαλλικό εθνικισμό. Και εμείς εδώ σε μια χώρα που ο εθνικισμός ήταν ανέκαθεν στο «0, κάτι %» να λέμε ότι σε 5 χρόνια με διώξεις και φυλακίσεις, έπρεπε ο εθνικισμός να είναι στο 20% και 30%....


6ον)Ένα παράπονο που εκφράζει ο κύριος Πλεύρης είναι ότι η Χρυσή Αυγή δεν του συμπαραστάθηκε στην δικαστική του υπόθεση για το βιβλίο του «Οι Εβραίοι, όλη η αλήθεια». Όμως αν δεν κάνω λάθος, δεν θυμάμαι ο κύριος Πλεύρης πριν την δικιά του υπόθεση, να συμπαραστάθηκε στην Χρυσή Αυγή σε υποθέσεις που την αφορούσαν, όπως στην υπόθεση των 48 χρυσαυγιτών που συνελλήφθηκαν επειδή το καλοκαίρι του 2006 είχαν προσπαθήσει να απευθύνουν μήνυμα διαμαρτυρίας, από την ΕΡΤ-3 όταν κράτος και παρακράτος ακύρωσαν την εκδήλωση της Χρυσής Αυγής για τον Μέγα Αλέξανδρο. Ούτε όταν το 2005 η Χρυσή Αυγή ανέστειλε την λειτουργία της λόγω παρακρατικών επιθέσεων, υπήρχε κάποιου είδους συμπαράσταση, όπως και γενικά σε άλλες υποθέσεις προγενέστερα της δίκης του ...


Αυτές είναι κάποιες παρατηρήσεις και απορίες μου. Επαναλαμβάνω ο κύριος Πλεύρης ως συγγραφέας έχει προσφέρει σημαντικό έργο, αλλά στην πολιτική του διαδρομή, δεν προσέφερε τα ανάλογα. Η Χρυσή Αυγή και ο αρχηγός της τον Νίκο Μιχαλολιάκο, είχε την επιμονή να μην εγκαταλήψει τον αγώνα του και το κίνημα του. Είχε την πολιτική διαίσθηση. Έβαλε το κίνημα του μέσα στην κοινωνία με ανοιχτές συγκεντρώσεις, με εκδηλώσεις εθνικής μνήμης, με την δημιουργία νεολαίας, με την συμπαράσταση σε κοινωνικές ομάδες και τοπικές κοινωνίες να κάνει τον εθνικισμό, πολιτική δύναμη.




Ι.Β

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

H Αλήθεια για το Τάμα του Έθνους










Ἡ ἱστορία τοῦ λεγομένου “Τάματος τοῦ Ἔθνους” ἀρχίζει οὐσιαστικά τό 1824. Ἦταν τότε πού οἱ ὀρδές τῆς Στρατιᾶς τοῦ Ἰμπραήμ εἰσέβαλαν στήν Πελοπόννησο γιά νά καταπνίξουν τήν Ἑλληνική Ἐθνεγερσία καί οἱ Ἕλληνες περιῆλθαν σέ δεινή θέσι.
Ὁ Ἀρχιστράτηγος Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ὑπῆρξε ὁ ἐμπνευστής τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους. Κάλεσε ὅλους τούς Ὁπλαρχηγούς καί ὁρκίσθηκαν ὅλοι μαζί, ἔταζαν στόν Μεγαλοδύναμο, ὅτι ἐάν τό Ἔθνος καί ὁ Ἀγῶνας σωθοῦν ἀπό τόν κίνδυνο, τότε ἡ Νέα Ἑλλάς θά οἰκοδομήση ἕναν μεγαλειώδη Ναό ἀφιερωμένο στόν Σωτῆρα Χριστό. Ἕναν Ναό ἰσάξιο ἄν ὄχι καί καλλίτερο ἀπό τήν Ἁγία Σοφία τῆς Κωνσταντινουπόλεως!...
Πράγματι, στίς 31 Ἰουλίου 1829 ἡ Δ΄ Ἐθνική Συνέλευσις στό Ἄργος ἐξέδωσε τό Η΄ Εἰδικό Ψήφισμα γιά τήν ἐκπλήρωσι τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους:
«Ἡ Δ΄ Ἐθνική Συνέλευσις τῶν Ἑλλήνων νομίζει ἐαυτήν εὐτυχή, γενομένη τό ὄργανον δι’ οὖ τό Ἔθνος ἐκπληροῖ τό πλέον ἐφετόν τῶν χρεῶν του, τό νά ἀναπέμψη τήν εὐγνωμοσύνην του πρός τόν Θεόν, ὅστις ἔδειξε τοιαῦτα θαύματα διά τήν σωτηρίαν του… Ὅταν ἡ τοπική περιφέρεια τῆς Ἑλλάδος καί ἡ καθέδρα τῆς Κυβερνήσεώς της κατασταθῶσιν ὁριστικῶς καί οἱ οἰκονομικοί πόροι τοῦ Κράτους ἐπιτρέψωσιν, θέλει ἀνεγερθῆ κατά διαταγήν τῆς Κυβερνήσεως εἰς τήν καθέδραν αὐτῆς, Ναός ἐπ’ ὀνόματι τοῦ Σωτῆρος τιμώμενος».
Τό Ψήφισμα ὑπεγράφη ἀπό τόν Κυβερνήτη Ἰωάννη Καποδίστρια καί δημοσιεύθηκε στό ὑπ’ ἀριθμ. 5 Φύλλο τῆς “Ἐφημερίδος τῆς Κυβερνήσεως” ὡς διάταγμα: «Περί ἀνεγέρσεως Ναοῦ τοῦ Σωτῆρος ἐν Ἀθήναις».
Τό ἑπόμενο βῆμα ἔγινε ἐπί Βασιλέως Ὄθωνος κατόπιν ὑποδείξεως τοῦ ἰδίου τοῦ Θ. Κολοκοτρώνη.
Ὁ Ὄθων ἐξέδωσε δύο Βασιλικά Διατάγματα: Τό πρῶτο στίς 25 Ἰανουαρίου 1834 καί τό δεύτερο στίς 3 Ἀπριλίου 1838 (ΦΕΚ ὑπ’ ἀριθμ. 12/11-4-1838) γιά τήν ἀνέγερσι τοῦ “Τάματος τοῦ Ἔθνους”. Παράλληλα, τόν Αὔγουστο τοῦ 1843 ἡ Βασίλισσα Ἀμαλία ἀνέβηκε ἔφιππη στό ὕψωμα τῶν Νοτίων “Τουρκοβουνίων” συνοδευομένη ἀπό τόν Γενναῖο Κολοκοτρώνη (υἱό τοῦ Θεοδώρου). Ἐκεῖ ἀντίκρυσε τόν ὑψηλό βράχο τῆς κορυφῆς τόν ὁποῖον ἀπεκάλεσε «ἀστέρι τοῦ Βορρᾶ» καί ὅρισε αὐτόν τόν χῶρο ὡς τόν κατάλληλο γιά τήν ἀνέγερσι τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους.
Δυστυχῶς ὅμως οἱ ὅρκοι, τά ψηφίσματα, τά διατάγματα κ.λπ. ἔμειναν γράμματα κενά…
Κατά μαρτυρία τοῦ Σωτ. Γιανναδάκη μόνον -περίπου 90 χρόνια μετά- τό 1932 - ὁ Ἐλ. Βενιζέλος ξαναθυμήθηκε τό θέμα καί διέταξε τόν Παῦλο Γύπαρη νά φροντίση νά μή καταπατηθῆ ὁ χῶρος τῶν “Τουρκοβουνίων” γιά νά οἰκοδομηθῆ ἐκεῖ ὁ Ἱερός Ναός τοῦ Σωτῆρος. Ἡ Πολιτεία ὅμως τό ξέχασε. Καί κανένα βῆμα δέν ἔγινε.
Τό Τάμα τοῦ Ἔθνους, ὁ ὅρκος τῶν Ἑλλήνων πρός τόν Θεό γιά τήν Ἐλευθερία, ἡ μεγάλη ἠθική, ἐθνική καί θρησκευτική ὀφειλή, ἡ ἔμπνευσις τοῦ Κολοκοτρώνη, λησμονήθηκε. Πέρασε στήν λήθη γιά 130 ὁλόκληρα χρόνια.
Ἀνάσυρσις ἀπό τήν λήθη…
Καί μόνον ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος τό ἀνέσυρε ἀπό τήν λήθη καί τήν ἀγνωμοσύνη! Ἤδη ἀπό τίς 14 Δεκεμβρίου 1968 ἀνεκοίνωνε:
«Τό Ἔθνος μας κατά τόν κίνδυνον τόν ὁποῖον διέτρεξε εἰς τά πρῶτα βήματα τῆς ζωῆς του μετά τήν ἀπελευθέρωσίν του, κατά τόν ἀγῶνα τῆς Παλλιγγενεσίας, ἔταξεν εἰς τόν Σωτῆρα Θεόν τήν ἀνέγερσιν Ναοῦ - Μνημείου. Καί τό Τάμα δέν ἐπραγματοποιήθη ἀκόμη μέχρι σήμερον. Δέν εἶναι Ἑλληνικέ Λαέ, συνεπής ἡ τοιαύτη θέσις καί δή πρό τοῦ Θείου. Κατά τό 1969 ὁ Ἑλληνικός Λαός θά ἀρχίση τήν ἐκτέλεσιν τοῦ Τάματός του. Θά ἐπιλέξωμεν καί θά ἀνακοινώσωμεν τελικῶς -διότι ἤδη ἔχομεν τήν προεργασίαν- τόν χῶρον ὅπου θά ἀνεγερθῆ ὁ Ναός τοῦ Σωτῆρος».
Στίς 4 Ἰανουαρίου 1969 πράγματι, ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος συγκάλεσε πολύωρο Ὑπουργικό Συμβούλιο μέ τήν παρουσία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου Α΄, κατά τό ὁποῖο ἐλήφθη ἡ ἀπόφασις πραγματοποιήσεως τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους.
Ὁ Ναός θά ἀνεγείρετο στά “Τουρκοβούνια”, στήν θέσι μεταξύ Γαλατσίου καί Ψυχικοῦ καί συγκεκριμένα στό σημεῖο ὅπου ὑπάρχει τό μικρό μοναστήρι τοῦ Προφήτου Ἠλία. Τό “ἀστέρι τοῦ Βορρᾶ” -ὅπως τό ἀποκαλοῦσε ἡ Ἀμαλία- ἦταν τό ὡραιότερο μέρος. Δεσπόζει στό Λεκανοπέδιο Ἀττικῆς καί εἶναι ὁρατό ἀπό θαλάσσης!
Κατά τήν Κυβερνητική ἀπόφασι, ὁ Ναός θά ἔπρεπε νά εἶναι μεγαλοπρεπής καί τεράστιος. Καί νά συναγωνίζεται τήν ἴδια τήν Ἁγιά Σοφιά!...
Τόν Μάϊο 1969 ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος συνέστησε μία “Ἀνωτάτη Ἐπιτροπή Ἀνεγέρσεως Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Σωτῆρος”.
Πρόεδρος ἀνέλαβε ὁ ἴδιος καί μέλη οἱ:
- Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος Α΄
- Ἀντιπρόεδρος Στ. Παττακός
- Ὑπ. Συντονισμοῦ Ν. Μακαρέζος
- Ὑπ. Παιδείας Θεοφ. Παπακωνσταντίνου
- Ὑπ. Δημ. Ἔργων Κων. Παπαδημητρίου
- Ὑφ/γός Προεδρίας Κων. Βοβολίνης
Στίς 18 Ὀκτωβρίου 1969 δημοσιεύθηκε τό Ν.Δ. 320/69 (ΦΕΚ 206). Μέ αὐτό ἱδρύθηκε “Εἰδικό Ταμεῖο Ἀνεγέρσεως Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Σωτῆρος”. Σκοπός του ὁρίσθη:
«α) Ἡ ἀνέγερσις ἐν Ἀθήναις Ἱεροῦ Ναοῦ, ἀφιερωμένου εἰς τόν Σωτήρα πρός πραγματοποίησιν τοῦ τάματος τοῦ Ἔθνους κατά τό Η΄ ψήφισμα τῆς 31-7-1829 τῆς Δ΄ ἐν Ἄργει Ἐθνικῆς Συνελεύσεως τῶν Ἑλλήνων.
β) Ἡ διαμόρφωσις καί ἐξωραϊσμός τοῦ περιβάλλοντος τό κτίριον τοῦ Ναοῦ χώρου, συμπεριλαμβανομένων καί τῶν πέριξ αὐτοῦ ὁδῶν καί πλατειῶν.
γ) Ἡ ἁγιογράφησις καί ὁ ἐξοπλισμός τοῦ Ναοῦ διά τῶν ἀπαραιτήτων ὀργάνων, σκευῶν καί ἐγκαταστάσεων, ἡ προμήθεια ἐπίπλων καί ἐφοδίων πάσης φύσεως διά τήν ἐκπλήρωσιν τοῦ σκοποῦ τούτου.
δ) Ἡ συντήρησις τοῦ κτιρίου καί ἡ ἀνέγερσις βοηθητικῶν χώρων πρός ἐξυπηρέτησιν τούτου.
ε) Ἡ διαχείρησις ἐν γένει τῆς περιουσίας αὐτοῦ».
Τό Ταμεῖο ἀπετελεῖτο ἀπό 5μελές Διοικητικό Συμβούλιο μέ 3ετή θητεία καί συμπληρώθηκε μέ τό Ν.Δ. 1039/71 (ΦΕΚ 238) μέ τό ὁποῖο προστέθηκαν καί δύο ἐκπρόσωποι τῶν Ὑπουργῶν Οἰκονομικῶν καί Δημοσίων Ἔργων. Τό Ν.Δ. 320/69 προέβλεπε καί μία “Κυβερνητική Συντονιστική Ἐπιτροπή” ἡ ὁποία:
«…ἔχει ὡς ἀποστολήν τήν γενικήν ἐποπτείαν, κατεύθυνσιν καί παρακολούθησιν τῆς πραγματώσεως τοῦ ἔργου καί τόν εἰδικώτερον καθορισμόν τοῦ θέματος τοῦ τάματος τοῦ Ἔθνους».
Αὐτή ἀντικατέστησε τήν “Ἀνωτάτη Ἐπιτροπή” καί στήν τελική μορφή μου (Ν.Δ. 1039/71), ἀπετελεῖτο ἀπό τούς:
- Πρωθυπουργό ὡς Πρόεδρο
- Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος
- Ἀντιπροέδρους τῆς Κυβερνήσεως
- Ὑπουργό Βοηθό Πρωθυπουργοῦ
- Ὑπουργό Πολιτισμοῦ καί Ἐπιστημῶν
- Ὑπουργό Δημοσίων Ἔργων
Γιά τήν ὑποβοήθησι τοῦ ἔργου τῆς ἀνωτέρω Ἐπιτροπῆς, συστάθηκε καί “Γνωμοδοτικό Συμβούλιο” ἀποτελούμενο ἀπό τούς:
- Δήμαρχο Ἀθηναίων
- Πρόεδρο Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν
- Πρύτανη τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
- Πρύτανη τοῦ Ε.Μ. Πολυτεχνείου
- Γενικό Διευθυντή Ἀρχαιοτήτων καί Ἀναστηλώσεως
- Κοσμήτορα τῆς Ἀρχιτεκτονικῆς Σχολῆς τοῦ Ε.Μ. Πολυτεχνείου.
Τό Ν.Δ. 320/69 προέβλεπε “Πανελληνίους Ἀρχιτεκτονικούς Διαγωνισμούς” γιά Προσχέδια τοῦ Ναοῦ:
«…μεταξύ Ἑλλήνων ἀρχιτεκτόνων, διπλωματούχων τῶν Ἀνωτάτων Σχολῶν τοῦ Ἐθνικοῦ Μετσοβείου Πολυτεχνείου, τῆς Πολυτεχνικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ἤ ἰσοτίμου Σχολῆς τῆς ἀλλοδαπῆς».
Ἐπίσης συνιστοῦσε “Κριτική Ἐπιτροπή” τῶν διαγωνισμῶν, ἡ ὁποία στήν τελική μορφή της (Ν.Δ. 1136/72 - ΦΕΚ 57) ἀπετελεῖτο ἀπό:
- Ἐκπρόσωπο τῆς Ἐκκλησίας.
- Ἕνα μέλος τῆς τάξεως Γραμμάτων καί Τεχνῶν τῆς Ἀκαδημίας.
- Ἕναν ἀρχιτέκτονα τοῦ Ε. Μ. Πολυτεχνείου.
- Ἕναν ἀρχιτέκτονα τῆς Πολυτεχνικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
- Ἕναν ἀρχιτέκτονα μέ βαθμό Ἐπιθεωρητοῦ τοῦ Ὑπουργείου Δημοσίων Ἔργων.
- Ἕναν ἀρχιτέκτονα τοῦ Τεχνικοῦ Ἐπιμελητηρίου Ἑλλάδος.
- Ἕναν ἀρχιτέκτονα τῆς Κοσμητείας Ἐθνικοῦ τοπίου καί πόλεων.
Κατά τήν διάρκεια αὐτῶν τῶν ἐτῶν ἔγιναν τρεῖς διαδοχικοί διαγωνισμοί Προσχεδίων τοῦ Τάματος. Ἡ κοινότητα τῶν Ἑλλήνων Ἀρχιτεκτόνων δέν ἐνέκρινε κανένα διότι ἔκρινε ὅτι «δέν πληροῦν τούς βυζαντινούς σχεδιασμούς».
Παρά ταῦτα κατ’ ἄλλους, τά σχέδια ὑπ’ ἀριθμ. 7, 31 καί 35 ἦσαν καλλίτερα ἀπό τόν Πατριαρχικό Ναό Κωνσταντινουπόλεως.
Ἡ θεμελίωσις τοῦ χώρου
Αὐτή ἦταν ἡ προϊστορία ὅταν στίς 28 Ὀκτωβρίου 1971 -ἀνήμερα τῆς ἐπετείου τοῦ “ΟΧΙ” καί 150 ἔτη μετά τό 1821- ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος θεμελίωνε τό ἔργο διαμορφώσεως τοῦ χώρου ἀνεγέρσεως τοῦ Ναοῦ.
Παρά τό δριμύ ψῦχος πλῆθος κόσμου εἶχε κατακλύσει τόν χῶρο τοῦ λόφου Ἀγχέστου (Τουρκοβουνίων). Ἡ θεμελίωσις ἔγινε τήν 5η ἀπογευματινή ὥρα στό προαύλιο τῆς Μονῆς τοῦ Προφήτου Ἠλία καί παρέστησαν οἱ Ἀντιπρόεδροι, τά μέλη τῆς Κυβερνήσεως, ὁ Πρόεδρος τῆς Συμβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, σύσσωμη ἡ ἡγεσία τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων καί ἄλλοι ἐπίσημοι.
Στόν ἁγιασμό χοροστάτησε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος μέ τρεῖς ἀκόμη Μητροπολῖτες. Κατόπιν τόν λόγο ἔλαβαν ὁ Πρόεδρος τοῦ “Εἰδικοῦ Ταμείου Ἀνεγέρσεως” Ἀριστείδης Σκυλίτσης καί ὁ Ὑπουργός Δημοσίων Ἔργων Κων/νος Παπαδημητρίου. Τελευταῖος μίλησε ὁ Πρωθυπουργός ὁ ὁποῖος εἶπε:
«Νομίζω ὅτι τό Κράτος ὀφείλει νά προσθέση ἕνα ἀκόμη κίνητρον, τό ὁποῖον θά βοηθήση τούς Ἕλληνας ἀρχιτέκτονας νά ἀνταποκριθοῦν εἰς τήν ἱστορικήν πρόσκλησιν καί νά δώσουν τόν καλλίτερον ἑαυτόν των προκειμένου νά προέλθη ἐκ τῆς μελέτης των, ἔργον ἄξιον πράγματι τοῦ σκοποῦ τόν ὁποῖον θά ἐπιτελέση τοῦτο. Κατόπιν αὐτοῦ, ἀνακοινῶ ὅτι εἰς τόν πρῶτον βραβευθησομένον ἀρχιτέκτονα, ἡ Κυβέρνησις –πέραν τῶν ὑπό τοῦ Ταμείου προβλεπομένων βραβείων- θά χορηγήση 5.000.000 δρχ., εἰς τόν δεύτερον 3.000.000 δρχ. καί εἰς τόν τρίτον 2.000.000 δρχ. Ἔχω τήν ἐλπίδα ὅτι δέν θά ἐπιτρέψη ὁ κόσμος τῶν ἀρχιτεκτόνων τῆς Ἑλλάδος νά καταφύγωμεν εἰς διεθνή διαγωνισμόν διά τό ἔργον».
Μέσα στά ἑπόμενα 2 χρόνια ὁ χῶρος τῶν “Τουρκοβουνίων” μεταμορφώθηκε σέ αὐτό πού γνωρίζουμε σήμερα ὡς Ἀττικό Ἄλσος.
Ἀπαλλοτριώθηκε χῶρος πενταπλάσιος τοῦ Ἐθνικοῦ Κήπου, καλύφθηκαν τά σπήλαια τῶν λατομείων, δενδροφυτεύθηκε ὁλόκληρος ὁ λόφος, διανοίχθηκε ὁλόκληρη ἡ Περιφερειακή Λεωφόρος καί περιμετρικές ὁδοί. Προεβλέπετο νά εἶναι ἡ λεωφόρος πού θά ἐγίνοντο οἱ παρελάσεις πρό τοῦ Τάματος. Θά ἀποτελοῦσε συνέχεια τῆς Ἠρώδου Ἀττικοῦ μέ «τοῦνελ» κάτω ἀπό τόν Λυκαβηττό καί τέλος Βορειοδυτικά τοῦ Τάματος νά ἐνωθῆ μέ τήν Ἀττική Ὁδό στήν Φραγκοκκλησιά ἤ στά δυτικά ὅρια τῆς Μεταμορφώσεως!...
Παραλλήλως τό Ταμεῖο συγκέντρωσε συνολικά 453.000.000 δρχ. καί ἔγινε 4ος Διαγωνισμός ὁ ὁποῖος ἐνεκρίθη. Ἡ ἀνέγερσις τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους προεβλέπετο νά ἀρχίση τό ἔτος 1974, ὅμως ἡ ἀνταρσία Ἰωαννίδη τό πάγωσε καί ἡ λεγομένη “μεταπολίτευση” τό κατήργησε…
Ἡ κατάρριψις τῶν συκοφαντιῶν
Μέσα στό κῦμα προσπαθείας σπιλώσεως τῆς 21ης Απριλίου πού ἄρχισε μετά τήν ἀποκληθεῖσα “μεταπολίτευση” ὑπεβλήθη μήνυσις ἐναντίον τοῦ Ἀρ. Σκυλίτση γιά δῆθεν κατάχρησι τῶν χρημάτων τοῦ Ταμείου.
Ὁ Ἀρ. Σκυλίτσης παρουσίασε τίς ἀποδείξεις ἐσόδων καί ἐξόδων βεβαιωμένες ἀπό τό Ἐλεγκτικό Συνέδριο καί ὄχι μόνον κατάχρησις δέν εὑρέθη, ἀλλά ἀπεδείχθη ὅτι ὁ ἴδιος εἶχε βάλει ποσά ἀπό τήν προσωπική του περιουσία ὑπέρ τοῦ Τάματος!
Ἀντί καταδίκης, τό βούλευμα τόν ἐξύμνησε γιά τόν χρηστό τρόπο διαχειρήσεως τῶν χρημάτων! Καί ἐδῶ ἔρχεται τό ἐρώτημα. Τί ἔγιναν αὐτά τά χρήματα μετά τήν “μεταπολίτευση”;…



Του συγγραφέα-ερευνητή-ιστορικού Μάνου Χατζηδάκη.

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Αποδόμηση του μίσανδρου καρκινώματος του φεμινισμού





Το πρώτο κύμα φεμινισμού (1840-1950) που ήθελε να κατοχυρώσει τα απαραίτητα δικαιώματα των γυναικών για ψήφο ήταν σωστό και είχε βάση .Οι γυναίκες πίστευαν ότι αν κατοχύρωναν το δικαίωμα της ψήφου θα έλυναν και όλα τα υπόλοιπα προβλήματα δια της παρουσίας τους στο εκλέγειν και το εκλέγεσθαι. Κατά το Δεύτερο κύμα φεμινισμού (1960-1980) κατοχυρώθηκαν εργασιακά δικαιώματα και ο φεμινισμός από απλό κίνημα χειραφέτησης των γυναικών μετετράπη σε πολιτική ιδεολογία, ιδρυτής της οποίας και μητέρα του φεμινισμού θεωρείται η Εβραία Betty Friedan.  Πλέον ο φεμινισμός δεν έχει λόγο ύπαρξης μιας και αυτά τα δικαιώματα είναι καθολικώς αναγνωρισμένα και κατοχυρωμένα στο Δυτικό κόσμο και δεν προβλέπεται να υπάρξει πισωγύρισμα ούτε καν μακροπρόθεσμα (ιστορικός θεσμισμός).

Στα υπόλοιπα κύματα φεμινισμού βλέπουμε τις φεμινίστριες να επεκτείνουν την ακτιβιστική δράση τους στα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων γυναικών (σύζευξη με το κίνημα LGBTQ) και να στηρίζουν ακόμα και την μπούρκα των μουσουλμάνων γυναικών. Επιπλέον έφτασαν στο σημείο να αμφισβητούν τα γενετικά φύλα και διατείνονται ότι το φύλο κάποιου ατόμου δεν είναι μια βιολογική κατάσταση αλλά κυρίως  «κοινωνικό κατασκεύασμα» . Η διάκριση μεταξύ του «βιολογικού φύλου και κοινωνικού φύλου» τέθηκε κατά το Τρίτο κύμα φεμινισμού( 1990-2008), του οποίου πρωτεργάτρια θεωρείται η Εβραία Naomi Wolf.  Στηρίζουν το «δικαίωμα» των γυναικών στην έκτρωση χωρίς να αναφέρονται στα δικαιώματα του εμβρύου και επιδεινώνουν το δημογραφικό πρόβλημα της Δύσης. Στηρίζουν τους μουσουλμάνους λαθρομετανάστες που διεισδύουν στη Δύση και οι οποίοι είναι φορείς μιας ανελεύθερης κουλτούρας και τρόπου ζωής .Αυτές που μάχονται για τη χειραφέτηση των γυναικών στηρίζουν τις μάζες των Σουνιτών που θεωρούν τις γυναίκες υποχείρια του ανδρός και όργανα σεξουαλικής ικανοποίησης τους.

Ο σημερινός φεμινισμός έχει καταντήσει καρκίνος και τείνει στον μισανδρισμό και στον σεξισμό εναντίον των ανδρών. Το βασικότερο αίτημα όλων των κυμάτων φεμινισμού ήταν ανέκαθεν η εισοδηματική ανισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών στην αγορά εργασίας και αυτό θα το αποδομήσουμε εδώ. 



Η  όποια εισοδηματική ανισότητα υπάρχει στις επιχειρήσεις έχει να κάνει με την Μικροοικονομία. Η αμοιβή που εισπράττεις ισοδυναμεί με την παραγωγικότητα σου , δηλαδή με το «οριακό προϊόν εργασίας» σου. Οι εταιρίες παρατηρούν(με στατιστικές μελέτες) ότι η παραγωγικότητα των γυναικών μειώνεται τις περιόδους που είναι λεχώνες και τα επόμενα χρόνια όσο το παιδί είναι μικρό και χρειάζεται διαρκώς φροντίδα .
Η σκέψη σου ως γυναίκα ,από τη φύση σου σαν μάνα, είναι στο παιδί και στο τι γίνεται στο σπίτι και έχεις διαρκώς την έγνοια του παιδιού ακόμα και στον εργασιακό σου χώρο. Τα παιδιά μέχρι μια ηλικία όλο αρρωσταίνουν και θέλουν επιπρόσθετη φροντίδα. Όλα αυτά μειώνουν το οριακό προϊόν εργασίας σου και κατ`επέκταση και τις απολαβές σου στην εταιρία. Η παραγωγικότητα σου ανά μονάδα εργασίας (το σύνολο των προϊόντων που παράγεις με μια ώρα εργασίας) και το πραγματικό ωρομίσθιο σου έχουν εξαιρετικά έντονη θετική συσχέτιση: όταν η παραγωγικότητα αυξάνεται, ανεβαίνει και το ωρομίσθιο.  Στις περιπτώσεις και στις περιόδους που παρατηρείται η μείωση της παραγωγικότητας, τότε και μόνο τότε, μειώνεται και εξισώνεται ο μισθός σου με την μειωμένη παραγωγικότητα σου. Ή για όλη αυτή την προαναφερθείσα περίοδο επιβραδύνεται ο ρυθμός αύξησης της μισθοδοσίας. Γι`αυτό σε ορισμένες περιπτώσεις και ορισμένους κλάδους , ή σε ορισμένες εταιρίες με συγκεκριμένη μισθολογική πολιτική, παρατηρείται οι άντρες να έχουν υψηλότερα εισοδήματα από τις γυναίκες . Η περίοδος της μειωμένης σχετικά παραγωγικότητας των γυναικών διαρκεί από την περίοδο του γάμου έως ότου τα τέκνα θα είναι σχετικά αυτόνομα και θα δύνανται να συντηρηθούν χωρίς την υπερβολική μέριμνα της μητέρας. Σε αυτό το διάστημα παρατηρείται μια αυξημένη παραγωγικότητα των ανδρών οι οποίοι βελτιώνουν τις εργασιακές επιδόσεις τους ώστε να συνεισφέρουν περισσότερο στην οικογένεια. Οι άντρες αντιλαμβάνονται τον συμπληρωματικό ρόλο των δύο φύλων και εντείνουν τις προσπάθειες τους ώστε να συντηρήσουν την οικογένεια τους. Η οικογένεια δηλαδή δρα ως ομάδα! 

Όταν η περίοδος της μειωμένης παραγωγικότητας της γυναίκας παρέλθει, αυτή θα πρέπει να ανταγωνιστεί τα υπόλοιπα αρσενικά της εταιρίας που θα είναι ήδη κατά πολύ προχωρημένα σε επίπεδο παραγωγικότητας και πολύ δύσκολα θα καλύψουν το κενό. Γι`αυτό και σε όλο τον εργασιακό βίο παρατηρείται (όπου παρατηρείται) η εισοδηματική ανισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών. 


Επιπλέον υφίστανται άλλοι δύο λόγοι του εισοδηματικού χάσματος των δύο φύλων: Οι γυναίκες παραδοσιακά είναι risk averse και επιλέγουν επαγγέλματα χαμηλού ρίσκου και κατ` επέκταση χαμηλών απολαβών. Πχ γίνονται νοσοκόμες ή δασκάλες, ή επιλέγουν γραμματειακή υποστήριξη και δεν επενδύουν στη διαρκή αναβάθμιση τους και στις περαιτέρω σπουδές . Οι άντρες είναι πιο risk lovers και επιλέγουν επαγγέλματα υψηλότερης εξειδίκευσης και οπότε υψηλότερων αποδοχών και προσέχουν να είναι πολύ ανταγωνιστικοί και βελτιώνουν συνεχώς την εργασιακή τους κατάσταση. 


 Κατά τρίτον , οι γυναίκες επιλέγουν να εργάζονται λιγότερες ώρες από τους άντρες και οπότε καταναλώνουν περισσότερο ελεύθερο χρόνο. Έχουν δηλαδή μικρότερη προθυμία εργασίας.
Αυτά παρατηρούνται κατά μέσο όρο και γι`αυτό υφίσταται το «wage gap» μεταξύ των δύο φύλων. Οι γυναίκες όμως, που δεν ανήκουν στο μέσο όρο,  με υψηλή προθυμία εργασίας , που επιλέγουν επαγγέλματα υψηλής εξειδίκευσης και φροντίζουν να βελτιώνουν την παραγωγικότητα τους , αμείβονται με πολύ υψηλούς μισθούς, ίσους αν όχι μεγαλύτερους των ανδρών.
 Είπα μεγαλύτερες απολαβές από αυτές των ανδρών, διότι αν μια γυναίκα έχει και τα τρία αυτά χαρακτηριστικά και ταυτόχρονα είναι όμορφη και εμφανίσιμη, θα προτιμηθεί πάντα από έναν άντρα ίσης αξίας. Διότι «η ομορφιά δημιουργεί αξία» (beauty creates value). Η ομορφιά μιας γυναίκας είναι ένα επιπλέον στοιχείο ενεργητικού των εταιριών (beauty asset).  Φανταστείτε ότι είστε επικεφαλής ενός μεγάλου δικηγορικού γραφείου ή μιας εταιρίας και έχετε να επιλέξετε μεταξύ ενός άντρα ,μέτριας εμφάνισης, και μιας γυναίκας με ελκυστικό παρουσιαστικό. Και οι δύο έχουν ίδιους τίτλους σπουδών και είναι εργασιομανείς . Το ωραίο και καταρτισμένο θηλυκό προτιμάται πάντα διότι προσελκύει πελάτες. Αν εδώ υπάρχει «σεξισμός» αυτός είναι κατά των αντρών και όχι των γυναικών. Επιπρόσθετα θα επιλέγατε αυτήν για manager διότι το αντρικό εξαρτώμενο προσωπικό δύσκολα θα εναντιωνόταν ή θα έκανε mobbing σε μια όμορφη γυναίκα. Η καλή εμφάνιση δεν είναι σε όλες τις περιπτώσεις ένα beauty asset. Στα ταμεία των supermarket για παράδειγμα συνήθως  επιλέγονται λιγότερο εμφανίσιμες κοπέλες ώστε οι πελάτες να πληρώνουν και να φεύγουν αντί να πιάνουν την κουβέντα με την όμορφη υπάλληλο και να γίνεται συνωστισμός.  Όλα αυτά είναι marketing management.    



  

Οι εταιρίες δεν είναι φαλλοκρατικές ούτε κάνουν διακρίσεις βάσει φύλου, θρησκείας, σεξουαλικού προσανατολισμού κτλ, αλλά είναι «μεγιστοποιητές κέρδους» και οι managers δρουν εξ ολοκλήρου με γνώμονα τη μεγιστοποίηση της απόδοσης στους μετόχους (shareholders) και στους υπόλοιπους σχετιζόμενους με την εταιρία οικονομικούς δρώντες(stakeholders) .Τα υπόλοιπα περί ανδροκρατούμενες φαλλοκρατικές εταιρίες που υποβαθμίζουν επίτηδες τη γυναίκα προς όφελος του άνδρα, είναι ουρανομήκεις πομφόλυγες για αδαείς επί των Οικονομικών.
Αυτά λέει η κλασική φιλελεύθερη ιδεολογία(Πολιτική Οικονομία του κλασικού φιλελευθερισμού του 18ου αιώνα) και ο μοντέρνος φεμινισμός την ενστερνίζεται πλήρως ( αστικός φεμινισμός ή φιλελεύθερος φεμινισμός).

Ο κλασικός φεμινισμός είναι σοσιαλιστικός(απορρέει από τη μαρξιστική θεωρία)  ή είναι Σοσιαλδημοκρατικός (καρπός του μοντέρνου φιλελευθερισμού του 20ου αιώνα) και αποζητά την αναδιανομή του εισοδήματος από τους άντρες στις γυναίκες, στα πλαίσια της κοινωνικής δικαιοσύνης υπέρ των γυναικών,  για να επιφέρει την ισότητα (με κρατικό παρεμβατισμό) . Σε ένα παγκοσμιοποιημένο νεοφιλελεύθερο περιβάλλον αυτό δεν πρόκειται να συμβεί σε καμία των περιπτώσεων. Άρα ο λόγος που υφίστανται εισοδηματικές ανισότητες στις σύγχρονες καπιταλιστικές κοινωνίες είναι εναργώς μικροοικονομικός, βιολογικός και ψυχολογικός και σε καμία περίπτωση «πατριαρχικός» όπως διατείνονται οι φεμινίστριες.
Επιπρόσθετα, στην περίπτωση του σοσιαλδημοκρατικού φεμινισμού η «ισότητα» που επικαλούνται δεν είναι ως προς τη μεταχείριση και τις ίσες ευκαιρίες, αλλά ως προς το αποτέλεσμα και έχει αναδιανεμητικό χαρακτήρα. Εξισώνει δηλαδή τα αποτελέσματα. Δεν αγωνίζονται για ίσες ευκαιρίες αλλά για ίσα αποτελέσματα και αυτό το απαιτούν να γίνει με κρατικό παρεμβατισμό στην αγορά εργασίας πράγμα αδιανόητο στο νεοφιλελευθερισμό της μετανεωτερικότητας. 


Στην Αμερική με την έλευση του Ντόναλντ Τραμπ ο Φεμινισμός καταρρέει μαζικά  



Ο Ντόναλντ Τραμπ κόβει όλα τα επιδόματα των άπλυτων και των «ιδιαίτερων μειονοτήτων» που έδινε απλόχερα το δίδυμο Ομπάμα-Κλίντον. 40 εκατομμύρια Αμερικάνοι επιβίωναν ή συμπλήρωναν τα εισοδήματα τους με επιδόματα και ειδική παροχή υπηρεσιών και όλα αυτά εκτροχίασαν τον κρατικό προϋπολογισμό .
Επί 8 χρόνια όποια εκφυλισμένη κοινωνική ή εθνοφυλετική μειονότητα απαιτούσε πράγματα κατάφερνε να παίρνει παροχές και επιδόματα εις βάρος του συνόλου των φορολογουμένων . Τα επιδόματα και οι παροχές κατέστησαν ελλειμματικούς τους προϋπολογισμούς και εκτίναξαν το δημόσιο χρέος της χώρας από τα 11 τρισ.$ στα 19,5 τρισ.$ .Φυσικά σε αυτό συνεισέφεραν κυρίως οι δαπάνες των πολέμων.
Αν είχε άλλη μια τετραετία να διανύσει ο Ομπάμα , στο τέλος αυτής θα υπέγραφαν Μνημόνια .
Όσο τάιζε όλους αυτούς τόσο αυτοί είχαν κίνητρο να ξεχύνονται στους δρόμους σε ατελέσφορες διαμαρτυρίες για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» τους και να αναλώνονται σε ατελείωτες ανούσιες συζητήσεις στα πανεπιστήμια. Όλοι οι περιθωριακοί επί 8 έτη ήταν στους δρόμους με πανό και πλακάτ στο χέρι να βρίζουν να προπηλακίζουν και να ουρλιάζουν, να καταστρέφουν στις διαδηλώσεις τους ξένη ιδιωτική και δημόσια περιουσία και να μην υπομένουν τις συνέπειες του νόμου .

Ως εκ τούτου γιγαντώθηκαν δύο παράσιτα, το ένα οι Black lives matter ,όπου παρά λίγο να κατέληγε το πράγμα σε φυλετικούς πολέμους εντός των ΗΠΑ ,γιατί οι λευκοί είχαν απαυδήσει να τους λοιδορούν τα ΜΜΕ για ρατσισμό και οι μαύροι τραμπούκοι να τους χτυπάνε στους δρόμους , και δεύτερο εντατικοποιήθηκε το καρκίνωμα του φεμινισμού .


Γιαυτό είδατε που παρ`όλο που ο Ομπάμα τσάκισε 3 χώρες μέσα σε 8 χρόνια (μπαχαλοποίησε την Αίγυπτο, τσάκισε ολοσχερώς τη Λιβύη και τη Συρία) όλοι αυτοί οι δήθεν αριστεροί ευαισθητούληδες και υπέρμαχοι των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» ήταν στο πλευρό αυτού του πολεμοχαρούς καθάρματος που παρόμοιο του δεν είδαμε τα τελευταία 50 χρόνια και βάλε. Όχι μόνο έφτασε σε αγριότητα τον Τζόρτζ Μπους αλλά τον ξεπέρασε κιόλας .Δεν υπήρξε μια μέρα που να μην βομβάρδιζε και κάτι στη Μέση Ανατολή ,αυτό το σκουπίδι που το 2009 του απένειμαν και Νόμπελ Ειρήνης .Και ο Τζόρτζ Μπους εκτίναξε το δημόσιο χρέος στα ύψη (αύξηση 110% σε 8 χρόνια) αλλά συγκριτικά με τον «νομπελίστα ειρήνης»  Ομπάμα τάιζε λιγότερο τους αλληλέγγυους επαναστάτες της κοινωνικής δικαιοσύνης (Social Justice warriors) .
 


Όλοι αυτοί λοιπόν οι υπερευαίσθητοι που είδαμε τόσα χρόνια κατέβαιναν στους δρόμους για προσωπικό τους όφελος με πρόσχημα τα ανθρώπινα δικαιώματα .Για το μπαξίσι τα έκαναν όλα. Πολύ εύκολα τους εργαλειοποίησε ο George Soros αυτούς τους πιθήκους  διότι γνωρίζει από ψυχολογία των όχλων και κοινωνική μηχανική. Η μεσαία τάξη λοιπόν έστειλε στον αγύριστο τον Ομπάμα και την Χίλαρι γιατί δεν ανεχόταν να πληρώνει άλλο τις μαλακίες τους .


Ένα άλλο κοινωνικό επίτευγμα του Ομπάμα ήταν το Obamacare στο χώρο της υγείας .Τζάμπα σχεδόν υπηρεσίες υγείας σε Μεξικανούς και μειονοτικούς καθώς και σε μεγάλο φάσμα γυναικών. Οι γυναίκες παραδοσιακά χρησιμοποιούν το σύστημα υγείας περισσότερο από τους άνδρες . Έφτιαξε λοιπόν ο Ομπάμα ένα αριστερό αναδιανεμητικό κράτος πρόνοιας, όπου αντλούσε πόρους από τους πάνω και τα έδινε σε αυτές τις ομάδες. Χρηματοδοτήθηκε μέχρι και η «Εκκλησία του Σατανά» για να καταλάβετε και γι`αυτό τους είδαμε να παρελαύνουν στους δρόμους της Ουάσινγκτον στις 21/01/2017.
Το μεγαλύτερο στραπάτσο το έπαθαν οι γυναίκες μιας και τα 2/3 των 40 εκατομμυρίων προνομιακών ομάδων ήταν γυναίκες. Αποτέλεσμα της ασυδοσίας και απληστίας των φεμινιστριών, οι άντρες έχουν κάνει πέρα τις γυναίκες και εγέρθηκε το κίνημα των MGTOW(men going their own way). Στην Ελλάδα αυτό το κίνημα αντίδρασης είναι σε εμβρυακό στάδιο ενώ στην Αμερική είναι στην φάση της γοργής ανάπτυξης.  Οι παρασιτικές φεμινίστριες μαζί με τις LGBTQ κοινότητες απομάκρυναν τα δύο φύλα. Μάλιστα Φεμινίστριες και LGBTQ πίεζαν την κυβέρνηση ώστε δια του Obamacare οι gay να έκαναν εγχειρήσεις αλλαγής φύλου και ορμονοθεραπείες με έξοδα εξ ολοκλήρου του δημοσίου.
Κλασικός σοσιαλιστικός φεμινισμός και Νεοταξικός Φεμινισμός


Τώρα που το πάρτι τελείωσε οι γυναίκες θα μείνουν ξεκρέμαστες. Ο φεμινισμός τις κατέστρεψε γιατί τις απομάκρυναν από τους άντρες ενώ ταυτόχρονα θα βρεθούν χωρίς επιδόματα και παροχές . Δεν αγωνίζονταν οι φεμινίστριες για ισότητα στις ευκαιρίες (κάτι που υπήρχε) αλλά για ισότητα στα αποτελέσματα, στις απολαβές δηλαδή που με κρατικό παρεμβατισμό του αναδιανεμητικού κράτους έπαιρναν επιδόματα και παροχές υπηρεσιών. Οι γυναίκες αυτές θα βιώσουν μια οικονομική κρίση που οι Αμερικανοί ήδη την αποκαλούν «She-crisis» .Οι γυναίκες αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο κοινωνικής περιθωριοποίησης και απορρίπτουν μαζικά το φεμινισμό .Θα δείτε δηλώσεις μετανοίας και επιστροφή σε πατριαρχικά μοντέλα συμβίωσης που θα τρίβετε τα μάτια σας. Αυτή η τετραετία που έρχεται θα είναι συναρπαστική